भावनाको बाँध

आजकल हलचल छाएको  छ अस्तित्वको धरातलमा,

उठेको छ आँधी विचारको यो दलदलमा।

'मेरो  निर्णयका उपज हुन् मेरा परिस्थिति' ,

यो सत्यको अनुभवले थामिएको छ अहंको  गति ॥

विचारको उपज हुन् व्यक्तिबाट निस्कने व्यवहार,
तर धेरै कठिन छ लगाउन यी विचारमा लगाम  ।
जब भावनाको वेगले बुद्धि  ढाकिने गरि बाढी आउँछ,
तब उपाय रहन्छ केवल दोहोर्याउनू 'राम- राम' ।।

समस्याको हल त रहेछ केवल भावनाको 'बाँध '।
बाँध यस्तो जुन होस् भावनाको वेग भन्दा  अग्लो र बलियो।।

जसको कण कणमा होस् जीवनको तोड खप्ने क्षमता ।
जसको  धरातलमा होस् एक अलौकिक बुद्धिमता ।।

यस्तो बाँध, जसले मन प्रतिकुलका सब वचन थाम्न सकोस्,
जो चाहाना प्रतिकुलका सब  कार्य बहन गरोस् ।

सांसरिक उथल पुथलमा पनि स्थिर रहोस् ,
हरेक  शारिरीक प्रतिकुलतामा  पनि अडिग होस् ।।

जीवनको मुसलधारे बहावमा मनलाई सुरक्षाको खोल दिने,

समयको  यो बदलिंदो काँचुली बीच, पत्यारिलो बोल दिने ।

कल्पनाको आँखाले देखेको छ अजंग भावनाको त्यस्तो बाँध,

वास्तविकतामा त्यसलाई उतार्ने दायित्व, स्वेच्छाले धरेको  मेरो काँध …..

                                                          

  ऋमशः

कोभिड लठ्ठी

 वर्ष दुई हजार बीस (२०२०)को घातक हतियार,

कोभिड नामक लठ्ठीले अचानक गर्यो  पृथ्वीमा प्रहार ।।

पूर्वमा केन्द्रविन्दु तर धक्काको अनुभव  उत्तर, दक्षीण, पश्चिम  सबैतिर ।

झिना मसिनाको के कुरा ! मै हूँ भनाउँदाको पनि निहुर्यार्यो यसले शिर ।।

कोभिड लठ्ठी जसको पर्यो छातीमा, त्यो त त्यहीं भुतुक्क 

जसको वरिपरि यसको पिटाई बर्जियो, त्यो डरले सुक्क-सुक्क ।

मास्टरको लठ्ठी देखि विद्धार्थी तर्सिए सरि, कत्तिको उड्यो सातो,

परिवार भित्रै एक अर्कासित डराउनू पर्ने, यो लठ्ठीले बदलियो सामाजिक नातो ।।

राजनीतिक गद्दीको अग्रमा बस्ने पनि सबै,

कोभिड लठ्ठी सामु परे  पूर्ण रुपले  नीतिहीन ।

जुन द्रुत गतिमा कोभिड लठ्ठीको पिटाई ब्रजियो,

त्यसको सामु त सामाजिक सन्जालको 'ह्यास-ट्याग' पनि गतिहीन ।।

कोभिड लठ्ठी बर्जिएला भन्ने भयंकर त्रास,

त्रास मात्रले पनि उराठिएको जीवनमा मर्दो छ आश ।

त्यसमाथि फोक्सोमा असर गरि निमोठिन्छ रे सास,

कसैलाई महिनौ तड्पाउन्छ रे अनि कसैलाई दिनमै नास ।।

के ले पो बनेछ अनि कसले पो चलाएछ यो  कोभिड लठ्ठी?

सामाधान अझैं उर्लेको छैन; खर्च भइसकें अनगिन्ति पैसाका गठ्ठी ।

प्राकृतिक प्रकोप हो की यो या त कुनै विचारको विसंगति ?

लाखौं मर्दा पनि; यो लठ्ठीको बदलिएको देखिन्न मति ।।

मच्चिरहेको छ यो लठ्ठीको गति 'स्वाय-स्वाय' कराउँदै ,

कमजोर जो छ, त्यसको धर्ती बेस्सरी हल्लाउँदैं ।

बलवान ठान्नेलाई पनि कमजोर बनाउँदै,

कोभिड लठ्ठी लौन मच्चियो, विज्ञानलाई जिस्काउँदै ।।

यो लठ्ठीले मानिसको बथान जब थाल्यो चराउन,

बिचरि प्रकृति, बल्ल यिनले पाइन् सुस्ताउन ।

जीव- जन्तु अनि वृक्ष सब, प्रदुषणबाट थोरै पाए बिदा,

वायुमण्डल शुध्द हुने मौका आयो, कोभिडले फन्को लिंदा ।।

विवशतामा उर्लेर निस्कने; मानिसको अनौठो छ मति,

बुद्धिको प्रयोग गरि वंश बचाएको इतिहास छन् कति ।

रोग-महामारी बीच पनि नयाँ जीवनको ढोका खट्खटाउने,

केहीं छैन त्यस्तो ; मानवको अस्तित्व सजिलै मेटाउने ।।

'बचौं र बचाऔं ' आप्नो नाक र मुख थुनामा राखी,

ज्यान रहें फेरि नाचौंला, यसपालिलाई इच्छा कुनामा राखी ।

सास फेर्न जति जरुरी छ, हात धुनु आजकाल तेस्तै ।

छिःछि, दुर् दुर् हैन;  सद् भाव र करुणा फैलाउन रहौ व्यस्तै ।

मानसिक बल, शारिरीक बलको हो अनन्त स्रोत,

शरिरमा रोग लागे पनि, मनको बल सामु कसैको छैन जोड ।।

विश्वयुद्ध सहियो, उथल-पुथल बेहोरियो,यो पनि अवश्य बित्छ ।

फेरि एकपटक, मृत्युलाई जीवनको चाहानाल‍े जित्छ।।

        यो कोभिड लठ्ठी , अवश्य  भाँचिन्छ ।।

 

 

Choice

The mundane world drags us down so often. 
But trust me, we don't always sink. 
Even though, problem bangs us right on our face, 
we can master our reflex and not even wink. 
We are meant to survive. 
We are meant to fight, 
for those beliefs and thoughts we vow for. 
We are carved perfectly to be who we are,
 its just up to us to first accept and then strive for. 
 We all have witnessed dark days, 
some we recall others forget. 
The time will goad us forward anyways,
 some lead others not. 
 Choice is still ours, 
no matter what the condition is. 
A longing to survive and grow, 
comes with a very mundane task of 'reap and sow'.

Lying on pyre

Every night I put myself in burning pyre.

I look at my entire self and slowly watch the fire engulfing it.

Fire burns off my outer clothes. 

Then my skin, slowly moving into muscles and blood.

Fire burns off  all my bodily fluids, my organs, hands, legs, chest and belly.

Slowly I sense  my eyes on fire then my ears,  mouth,  tongue- whole face, hair and finally head.

When there is nothing to burn the fire goes off on its own.

I gather all the remains and place that on hands of my ego and then remind it that it is what my ego is based on. 

Nothing. 

There is no basis for it.

 All it existed was just an illusion.

Ego succumbs itself and then vanishes.

Finally, when I open my eyes, there is a new birth within myself. 

New flow of energy kicks off a new chapter.

Desire

With a single desire to be something,
I started a different identity,
You let me go  fulfill my desire,
Letting me equipped with all energies I require,
You set me free to get what I aspired,
By providing all I would require in the path,
Before I would ask or even think of,
You had given me all that I needed to achieve my desire.
I left everything to be something when that something was already a part of that everything .
Yet, without a word you smiled and set me free.
Now, finally,I know that all my desires will end on you, just where it started in the first place.
Now, i am ready to come back to you.
 I am willing to come back to you,
And I am desperate to come back to you.
Take me in. Take me in.
As I am you and you are me.
A simple desire made us ‘you and  me’.
Now, this here is a final desire to Merge myself in you.
Take me in. Soak me in. Let me in as I am you and you are a whole.
Oh desire, what have you done!
Oh desire, why ?
Desire is all that broke us apart.
Now the final desire to mend this.
Then all will be one and One will be All.
Ripple in water is just water, dent in water is still water.
All that seems to be different is in fact just the One.
Set me free of illusion. The biggest illusion of ignorance.
Nothing exists in reality as all is in fact just a condition.
One condition creates space and hence another creates air, water and earth.
It’s all different condition set on one reality.
Yet, that reality lets all come forth.
One condition leads to another and to the next.
Hence arose the world whence all is ONE just with varied conditions.
Take my illusion away and let me see the reality.
The one reality which brings forth the ALL.
Give me the vision to see beyond the conditions.
Beyond all what the world sees.
Let me set free from conditions and let me see that reality .
The ONE without the second .

बिदाई

शरीर के हो र? जलेपछि खरानी बन्ने एक साधन न हो ।
सास सँगको वियोग पश्रात् त केवल शव न हो ।
चिताको आगोमा दन्कीएर बल्ने एक मूढो सरि  त हो
अनि खरानीमा परिणत भए पश्रात् बेरंगी माटो न हो ।।

जब शरिर  चितामा पड्कन थाल्छ, तब चित् 'अन्त्यको' बुझ्छ अर्थ,
जसको निम्ति जीवन युद्धभूमि बन्यो, त्यो कति रहेछ व्यर्थ ।।
हर-दिन यसै गरि चितामा बरु अहंकार जलाएको भए,
आज अन्त्य केवल अन्त्य नभई सत्यको साक्षात्कार हुने थियो ।।

मेरो युद्ध मेरो शरीरको अस्तित्वसित थियो, मेरो मनको बेढंगीपन सित थियो।
मेरो युद्ध मेरो जडसित थियो, मेरो आफ्नो भावनाको कण कणसित थियो ।।
तर सुल्झाउनु पर्ने गाँठो लिएरै,  म चितामा पल्टनू पर्ने विवशता आयो ।।
सुस्ताउनू पर्ने बेलामा हेर,  लपिटिएर दन्कनू पर्ने अवस्था आयो ।।


के को निम्ति ? यो प्रश्नको उत्तर अझ  मेरो  चित् ले भेटेन ।
आफ्नो तर्कले विचार ग्रसित ह्रदयलाई सान्त्वना दिएन ।।
 नँया प्रयासको अनौठो मार्गतिर फेरि धक्केलिएको भानका साथ ।
अब बिदा देऊ नयाँ यात्रा तर्फ, सानो प्रेमरुपी सम्मानका साथ ।।

For You

Yes, I have done this before.

Indeed, so many times!

I get lost, bewildered and scattered,

then I realize, 'Its not who I am',

I then strive for that unseen,

I then crave for that which

would end all my cravings.

I gather my broken pieces,

and try to merge them together.

Merge them into one that would make sense to my cravings.

That which would make sense to my inner self.

I strive to the goal, unthought-of before.

I strive for the journey that has no itinerary.

I walk, I cry, I fall and then I crawl.

Slowly, I sense the fragrance,

I sense the existence 

and I sense the root of my cravings.

Then, I get up, walk and slowly run towards it.

The happiness of finding you, 

without memory and a clue,

is so beautiful and precious,

that I do that again and again.

Just, to find you once again.

I dare to erase my memory of the journey,

So, I can rediscover you one more time.

So, I can experience the happiness of finding you as myself.

I have done this before and I am doing this now.

With the happiness, I experience with this,

I can say safely, I will do this again.

I will born hundred times, just to rediscover you again.

I will go through hundreds of pain, just to see that light of yours.

I will live it again, just to experience this LOVE.

The love, that I was seeking everywhere and finally found within myself.

And that love is just for YOU!

मेरो परिचय

के नाम भनूँ म मेरो तिमीले सोध्दा ?
मेरो परिचय नामले कहाँ समेट्छ र?
मेरो अस्तित्वको फैलावट मानव मस्तिष्क भन्दा अपार छ,
शब्द वा ध्वनि मात्रको क्षमता देखि पर ।

म सरीर हैन, म मन हैन,
म भाव हैन, म विचार हैन
म बुध्दि पनि हैन
म त्यो हुँ, जो मूल हो यी सबको
म त्यो शून्य हुँ, जो यो सृष्टिको शुरुवात हो ।।

तिमी मनुष्य, तिमि सित बुध्दि छ,
विचार छ, भाव छ, मन  छ र सरीर छ।
यी सब चलयमान छन्, परिवर्तनशील छन् ।
यी केवल मेरा सृष्टि हुन्, म हैन ।।

सरीर को पर्दा भित्र लुकेको छ मन ।
मन को पर्दा भित्र लुकेको छ भाव ।।
भावना को  तह पछि विचारको सीमा।
विचारको  पश्चात् बुद्दिको घेरा ।।

यी सबको मायाजाल चिर्छौ जब,
तब शुरुवात हुन्छ मेरो परिचयको यात्रा ।।
तिम्रो बुद्दिमा हल्का झुल्कने छन् मेरो प्रकाश ।
मधुर बिहानीको हल्का मिर्मिरे कीरण सरि ।।

तिम्रो जीवनमा उदाउने छ नयाँ आश ,
वसन्तको आगमनमा प्रकृति बदले सरि ।।
यस्तो आश्रय भेट्ने छ त्यो मनले,
जसमा एक पल स्थिर रहँदा, तिम्रा कयौ दुःख पग्लने छन् ।।

आँधीबेरीले ग्रसित समुद्रको बीचमा फसेको बेला।
एक साहाराको आश भेट्ने छौ तिमीले तब ।
हो, त्यो आश नै मेरो पहिलो संदेश हो तिमीलाई
म सम्म आउनको लागि प्रेरणा हो तिमीलाई ।।

यो  अनुभव नै मेरो प्रथम परिचय तिमीलाई,
त्यो  क्षण जुन शब्द जन्मन्छ, त्यो नै मेरो नाम तिम्रालाई।।

फूल

कसले भर्यो यी फूलमा रङ्ग?
नीलो, रातो यिनका अंग।
लहलह हावामा यी झुम्छन्
खुशीले भँवरालाई चुम्छन् ।।

कसले भर्यो यी फूलमा सुगन्ध?
छर्छन् सुवास यी मन्ध मन्ध ।
बोटमा हुन्जेल सबको मन हर्छन् ।
अन्तिममा प्रभुको चरणमा पर्छन् ।।

कसले भर्यो यी फूलमा कोमलपन?
स्पर्सले नै बन्छ आनन्दमयी मन।
नरमपनमा ह्रदय पग्लेर मिसिन्छ ।
फूलको सौन्दर्यमा ढुङ्गै पनि पग्लिन्छ ।।

मेरो नमन

शरीर च्याति जन्म दियाै, त्यो पनि मुस्कानको साथ,
छाती दुखाएर आहारा दियाै, त्यो पनि शीरमा राखी हात ।
मेरो हरेक गल्तिलाई मेरो अभ्यासको पाठ बनायौ,
मेरो मुर्खाईंमा पनि तिमीले मेरो  हात सधैं नै समायौं ।।

म भावनाको वेगमा बगी छटपटाउँथे,
तिमीले मलाई ती भावना लयमा पोख्न प्रेरित गरायौ ।
म समाजको नियमको भारमुनि  थिचिन लागेको अनुभव गर्थें ,
तिमीले मलाई ती भारलाई प्रयोग गरी यी काँध मजबुत गर्न सिकायौं ।।

म भित्र एक किसिमको व्याकुलता सधैं हुन्थ्यो,
तिमीले मेरो व्याकुलतालाई नै मेरो मार्ग-दर्शक  भनि चिनायौं ।
चाहानालाई संकल्प  अनि संकल्पलाई सत्य,
कसरी बनाइन्छ भन्ने एक गहन पाठ तिमीले सिकायौं ।।

प्रेरणा बन्यौ कहिले मेरो लागि, त  कहिले बन्यौ मित्र
गुरु बनी तिमीले सदैव गर्यौ, अवलोकन म भित्र ।।
तिम्रै अंश हूँ म, तैपनि तिमी विना सधै अधुरो  छ यो मन ।
जन्म दिनको शुभकामनाका साथ तिमिलाई छ मेरो नमन ।।

२०१९-०२-२६